Łagiewniki

Do pierwotnego dworu, wybudowanego zapewne około połowy XIX wieku, w latach 1932-1936 dobudowano obszerne neobarokowe skrzydło. Wtedy też dawną elewację ogrodową zamieniono w reprezentacyjną fasadę. Stary dwór parterowy, nakryty dachem dwuspadowym, z wystawkami dachowymi w obu elewacjach i kolumnowymi portykami niosącymi tarasy. Portyk w elewacji frontowej dobudowany najprawdopodobniej podczas rozbudowy w latach trzydziestych. Nowe skrzydło piętrowe, artykułowane od frontu stylizowanymi kompozytowymi pilastrami wielkiego porządku, w części środkowej wyłamane ryzalitem zwieńczonym trójkątnym frontonem. W tympanonie herb Przytuskich Lubicz. Skrzydło nakryte dachem czterospadowym z daszkiem łamanym nad ryzalitem. Neobarokowa część dworu w Łagiewnikach jest chyba najpóźniejszym przykładem historyzmu w architekturze rezydencjonalnej Wielkopolski. Łagiewniki w XIX i XX wieku należały do Przytuskich: w 1881 roku do Antoniego Przytuskiego, a w 1909 i 1926 roku do Franciszka Przytuskiego. W 1939 roku Łagiewniki należały do spadkobierców po Franciszku Przyłuskim. Majątek w 1926 roku liczył 422 hektary.