Powstanie Smolic

 

Smolice występują w dokumentach co najmniej od 1241 roku, kiedy to książęta Przemysł i Bolesław potwierdzili przynależność Smolić do Przedpełki. Później stanowiły własność klasztoru benedyktynów w Lubiniu. W XV i na początku XVI wieku własność Smolickich, w tym, w 1524 roku, Barbary Smolickiej. W XVII wieku Siewierskich i Rogalińskich, w tym, w 1667 roku, kasztelana nakielskiego Władysława Rogalińskiego. W XVIII wieku Umińskich, w tym Hilarego, starosty bielskiego. Smolice były rodzinnym domem syna starosty bielskiego generała Jana Nepomucena Umińskiego (1780-1851), żołnierza napoleońskiego, uczestnika powstania listopadowego i przez kilka godzin jego naczelnego wodza. W XIX wieku przeszły w ręce berlińskiego fabrykanta Samsona Woliera i wraz z ręką jego córki Heleny stały się własnością hr. Leopolda von Ziethena. Ten, mając w pobliskiej Dłoni szwagra Polaka, księcia Druckiego-Lubeckiego, w okresie międzywojennym, gdy Smolice były już w wolnej Polsce, został polskim kawalerem maltańskim. W rodzinie hrabiów von Ziethen pozostawały aż do drugiej wojny światowej. W 1930 roku Smolice stanowiły własność Niemki hr. Heleny von Ziethen. Majątek w 1926 roku liczył 704 hektary i miał gorzelnię.

Najlepsze obozy, największy wybór w sieci!